Nadczynność przytarczyc – nadczynność gruczołów przytarczycznych „wsparcie” homeopatia według dr. Banerjiego

Protokoły dr. Banerjiego

Nadczynność przytarczyc – nadmierna czynność przytarczyc

Nadczynność przytarczyc to choroba hormonalna, w której przytarczyce (gruczoły przytarczyczne) wytwarzają zbyt dużo parathormonu (PTH).

Parathormon odgrywa kluczową rolę w regulacji gospodarki wapniowo-fosforanowej. Utrzymujący się przez dłuższy czas podwyższony poziom parathormonu może zaburzać w szczególności kości, nerki oraz gospodarkę mineralną organizmu.

Jak powstaje nadczynność przytarczyc?

Wyróżnia się różne postacie:

• Pierwotna nadczynność przytarczyc: Przyczyna leży bezpośrednio w przytarczycach. Często występuje łagodny gruczolak jednej z przytarczyc, rzadziej powiększenie kilku gruczołów.

• Wtórna nadczynność przytarczyc: Przytarczyce produkują zwiększoną ilość PTH w reakcji na długotrwały niedobór wapnia lub zaburzenie gospodarki wapniowo-fosforanowej. Częstą przyczyną jest przewlekła choroba nerek; pewną rolę może odgrywać również znaczny niedobór witaminy D.

• Trzeciorzędowa nadczynność przytarczyc: Po długotrwałej wtórnej nadczynności przytarczyc przytarczyce mogą w coraz większym stopniu produkować PTH niezależnie.

Jakie skutki ma nadmiar parathormonu?

W pierwotnej nadczynności przytarczyc zwiększone działanie PTH często prowadzi do podwyższonego poziomu wapnia we krwi (hiperkalcemia). Jednocześnie z kości może być uwalniane zwiększone ilości wapnia.

Możliwe konsekwencje to:

• Osteoporoza i zmniejszona wytrzymałość kości

• Dolegliwości kostne i stawowe

• Kamica nerkowa

• zwiększone oddawanie moczu i silne pragnienie

• zmęczenie i osłabienie mięśni

• zaparcia i inne dolegliwości żołądkowo-jelitowe

• zaburzenia koncentracji i sprawności

• przy znacznej hiperkalcemii zaburzenia rytmu serca i objawy neurologiczne

Wielu pacjentów początkowo ma jednak brak lub tylko niewielkie dolegliwości.

zmiany kostne – osteitis fibrosa cystica

W przypadku ciężkiej, długotrwale utrzymującej się nadczynności przytarczyc mogą powstać znaczne zmiany w kościach. Określa się je jako osteitis fibrosa cystica określa się.

Historycznie używa się również określenia Osteodystrophia fibrosa generalisata von Recklinghausen Ta choroba nie może być mylona z również nazywaną Morbus von Recklinghausen nerwiakowłókniakowatością typu 1.

Diagnoza

Do diagnozy istotne są w szczególności następujące wartości laboratoryjne:

• Parathormon (PTH)

• Wapń

• Fosforan

• Witamina D

• Czynność nerek

W zależności od wyników można dodatkowo wykonać badania gęstości kości, nerek oraz badania obrazowe przytarczyc.

Leczenie

Leczenie zależy od przyczyny. W pierwotnej nadczynności przytarczyc, zwłaszcza przy odpowiednich wynikach badań, może być konieczne operacyjne usunięcie chorej przytarczycy.

W wtórnej nadczynności przytarczyc na pierwszym planie znajduje się leczenie leżącego u podłoża zaburzenia gospodarki wapniowo-fosforanowej i witaminy D bądź choroby nerek.

Homeopatia według dr. Banerjiego

W homeopatii według dr. Banerjiego w przypadku różnych obrazów chorobowych i dolegliwości stosuje się ustalone środki homeopatyczne i potencje zgodnie z protokołami Banerjiego.

Wiarygodna normalizacja patologicznie podwyższonego poziomu parathormonu lub wapnia bądź leczenie gruczolaka przytarczyc za pomocą środków homeopatycznych jest nienaukowo udokumentowana. Konieczna diagnostyka i leczenie endokrynologiczne nie powinny być zatem zastępowane ani opóźniane.

Ważna wskazówka

Znacznie podwyższone wartości wapnia mogą, szczególnie w przypadku silnego osłabienia, wymiotów, odwodnienia, splątania, zaburzeń świadomości lub zaburzeń rytmu serca, stanowić nagły przypadek medyczny.

Informacje na tej stronie służą wyłącznie celom informacyjnym i nie zastępują porady lekarskiej, diagnozy ani leczenia.

Składniki: Bromum, Iodum, Crataegus