Torbiele nerek i wielotorbielowatość nerek – pojedyncze torbiele nerek aż do nerki torbielowatej „wsparcie” homeopatia według dr. Banerjiego

Protokoły dr. Banerjiego

Torbiele nerek i wielotorbielowatość nerek – od pojedynczych torbieli nerkowych do nerki wielotorbielowatej

Torbiele nerek to wypełnione płynem przestrzenie w tkance nerkowej. Mogą występować pojedynczo lub mnogo, a ich częstość wzrasta szczególnie z wiekiem. Pojedyncze, tak zwane proste torbiele nerek są z reguły łagodne i często nie powodują żadnych dolegliwości.

Należy je odróżnić od wielotorbielowatych chorób nerek, w których na skutek najczęściej uwarunkowanej genetycznie choroby w nerkach rozwija się liczne torbiele. Mogą one stopniowo powiększać nerki i długoterminowo upośledzać ich czynność.

Proste torbiele nerek

Proste torbiele nerek są często wykrywane przypadkowo podczas badania ultrasonograficznego, tomografii komputerowej lub rezonansu magnetycznego.

Typowo są one:

• wypełnione płynem

• o gładkich granicach

• łagodne

• bezobjawowe

• niewymagające leczenia

Pojedyncza prosta torbiel nerek nieoznacza, że występuje wielotorbielowata choroba nerek.

Możliwe dolegliwości wywołane przez torbiele nerek

Większe lub niekorzystnie umiejscowione torbiele mogą niekiedy powodować dolegliwości, na przykład:

• uczucie ucisku w boku

• ból pleców lub boku

• krew w moczu

• rzadko utrudnienie odpływu

• zakażenie torbieli

Nagle pojawiający się ból może być między innymi spowodowany krwawieniem do torbieli lub innymi powikłaniami i powinien zostać zdiagnozowany.

Złożone torbiele nerek

Nie każda torbiel nerek odpowiada prostej, jednoznacznie łagodnej torbieli.

W tak zwanych złożonych torbielach nerek mogą na przykład występować:

• pogrubiałe ściany torbieli

• przegrody lub wewnętrzne podziały

• zwapnienia

• części lite

• nietypowe wzmocnienie kontrastowe

Takie zmiany wymagają dokładniejszej oceny, ponieważ niektóre zmiany torbielowate mogą wiązać się z podwyższonym ryzykiem złośliwej choroby nerek.

Do oceny złożonych torbieli nerek często wykorzystuje się klasyfikację Bosniaka na podstawie badań obrazowych.

Wielotorbielowata choroba nerek – nerki wielotorbielowate

wielotorbielowata choroba nerek (PKD) to grupa chorób uwarunkowanych genetycznie, w których w obu nerkach rozwija się liczne torbiele.

Najczęstszą postacią u dorosłych jest autosomalnie dominująca wielotorbielowata choroba nerek (ADPKD).

Nerki mogą znacznie się powiększać na skutek rosnącej liczby i wielkości torbieli. Jednocześnie zdrowa tkanka nerkowa może być coraz bardziej upośledzona.

Autosomalnie dominująca wielotorbielowata choroba nerek (ADPKD)

ADPKD jest najczęściej wywoływana przez zmiany genetyczne, w szczególności w genach PKD1 lub PKD2 .

Ponieważ choroba jest dziedziczona autosomalnie dominująco, u dzieci jednego z rodziców dotkniętych chorobą zasadniczo istnieje 50-procentowe ryzykoodziedziczenia odpowiedniej zmiany genetycznej.

Przebieg choroby może jednak być bardzo różny nawet w obrębie jednej rodziny.

Autosomalnie recesywna wielotorbielowata choroba nerek

Znacznie rzadszą postacią jest autosomalnie recesywna wielotorbielowata choroba nerek (ARPKD).

Występuje typowo już w dzieciństwie i może dotyczyć nie tylko nerek, ale w szczególności także wątroby .

Ta postać różni się pod względem dziedziczenia, przebiegu i leczenia znacznie od częstszej ADPKD.

Możliwe objawy w ADPKD

Choroba może przez wiele lat pozostawać niezauważona.

Możliwe dolegliwości i wyniki badań to:

• nadciśnienie tętnicze

• ból w okolicy lędźwiowej lub pleców

• krew w moczu

• nawracające zakażenia dróg moczowych

• zakażenia torbieli nerkowych

• kamica nerkowa

• powiększanie się nerek

• upośledzona czynność nerek

• postępująca przewlekła niewydolność nerek

Nadciśnienie tętnicze w chorobie torbielowatej nerek

Nadciśnienie tętnicze w ADPKD często występuje już zanim czynność nerek ulegnie wyraźnemu upośledzeniu.

Konsekwentna kontrola ciśnienia tętniczego jest szczególnie ważna, ponieważ podwyższone ciśnienie może dodatkowo sprzyjać postępowi uszkodzenia nerek i zwiększać ryzyko sercowo-naczyniowe.

Torbiele poza nerkami

ADPKD jest chorobą układową. Torbiele mogą występować również w innych narządach.

Szczególnie częste są torbiele wątroby.

Dalsze możliwe zmiany mogą obejmować między innymi określone zmiany zastawkowe serca oraz inne zmiany naczyniowe lub tkanki łącznej.

Tętniaki mózgu w ADPKD

Osoby z ADPKD mają zwiększone ryzyko tętniaków wewnątrzczaszkowych, zwłaszcza jeśli odpowiednie choroby występowały już w rodzinie.

Ogólne badania przesiewowe wszystkich osób dotkniętych chorobą nie są wymagane w każdej sytuacji. Jednak w określonych konstelacjach ryzyka ukierunkowane badanie naczyń może być uzasadnione.

Nagle pojawiające się, wyjątkowo silne bóle głowy mogą wskazywać na krwotok podpajęczynówkowy i stanowią nagły wypadek medyczny.

Diagnoza

Do badania torbieli nerek lub policystycznej choroby nerek mogą być stosowane:

• ultrasonografia nerek

• CT

• MRT

• kontrola kreatyniny i eGFR

• badania moczu

• pomiary ciśnienia tętniczego

• zbieranie wywiadu rodzinnego

• w wybranych przypadkach badania genetyczne

W przypadku podejrzenia dziedzicznej choroby torbielowatej nerek szczególnie ważny jest wywiad rodzinny.

Kontrola czynności nerek

W policystycznej chorobie nerek należy między innymi regularnie kontrolować:

• kreatyninę

• eGFR

• ciśnienie tętnicze

• albuminę lub białko w moczu

• elektrolity

• rozwój wielkości nerek i obciążenia torbielami, w zakresie, w jakim jest to medycznie konieczne

Celem jest wczesne rozpoznanie postępu choroby nerek i konsekwentne leczenie modyfikowalnych czynników ryzyka.

Leczenie prostych torbieli nerek

Nieskomplikowana, jednoznacznie łagodna torbiel nerkowa często nie wymaga leczenia.

W przypadku dużych torbieli objawowych w wybranych przypadkach mogą być konieczne procedury interwencyjne lub operacyjne.

Złożone lub nietypowe torbiele wymagają natomiast odpowiedniej kontroli radiologicznej lub urologicznej bądź dalszej diagnostyki.

Leczenie policystycznej choroby nerek

Leczenie ADPKD zależy od stadium choroby i indywidualnego ryzyka.

Ważne działania to:

• konsekwentna kontrola ciśnienia tętniczego

• leczenie zakażeń dróg moczowych i torbieli

• leczenie kamicy nerkowej

• kontrola czynności nerek

• unikanie niepotrzebnych substancji uszkadzających nerki

• leczenie czynników ryzyka sercowo-naczyniowego

U niektórych dorosłych z ADPKD i podwyższonym ryzykiem szybkiej progresji choroby może być rozważane leczenie tolwaptanem, antagonistą receptora wazopresyny V2. Terapia wymaga starannego doboru pacjentów przez lekarza i regularnych kontroli, w szczególności prób wątrobowych.

Postępująca niewydolność nerek

U części pacjentów ADPKD może w dłuższej perspektywie prowadzić do ciężkiej przewlekłej niewydolności nerek.

W zaawansowanej niewydolności nerek mogą być konieczne:

• hemodializa

• dializa otrzewnowa

• przeszczepienie nerki

Przebieg jest bardzo zróżnicowany indywidualnie i może rozwijać się przez dziesięciolecia.

Homeopatia według dr. Banerjiego

W homeopatii według dr. Banerjiego w różnych dolegliwościach nerkowych oraz w zmianach torbielowatych nerek stosuje się ustalone leki homeopatyczne i potencje zgodnie z protokołami Banerjiego.

Wiarygodne cofnięcie się torbieli nerek, leczenie genetycznej przyczyny policystycznej choroby nerek lub zapobieganie progresji ADPKD za pomocą środków homeopatycznych nie jest naukowo udowodnione.

Regularne kontrole nefrologiczne lub urologiczne oraz medycznie konieczne leczenia nie mogą być zatem zastępowane ani opóźniane przez środki homeopatyczne.

Ważna uwaga

Torbiele nerek powinny być dokładniej zdiagnozowane zwłaszcza wtedy, gdy w badaniach obrazowych nie można ich jednoznacznie zaklasyfikować jako prostych torbieli, powodują dolegliwości lub wiążą się z krwią w moczu bądź pogorszeniem czynności nerek.

W przypadku znanej lub podejrzewanej policystycznej choroby nerek ważne są regularne kontrole ciśnienia tętniczego i czynności nerek oraz opieka nefrologiczna.

W przypadku nagłego, wyjątkowo silnego bólu głowy, objawów neurologicznych, zaburzeń świadomości, silnego bólu w okolicy lędźwiowej z gorączką lub szybkiego pogorszenia stanu ogólnego konieczna jest natychmiastowa konsultacja medyczna.

Informacje na tej stronie służą wyłącznie celom informacyjnym i nie zastępują porady lekarskiej, diagnozy ani leczenia.

Składniki: Conium maculatum, Thuya, Berberis vulgaris, Conium maculatum