Zaburzenie afektywne dwubiegunowe – fazy depresyjne i maniakalne lub euforyczne z wyraźnie różniącymi się sygnaturami objawów „Wsparcie” homeopatia według dr. Banerjiego

Protokoły dr. Banerjiego

Zaburzenie afektywne dwubiegunowe – fazy depresyjne i maniakalne bądź euforyczne o wyraźnie odmiennych sygnaturach objawowych

Zaburzenie afektywne dwubiegunowe to choroba psychiczna, w której mogą występować naprzemiennie fazy depresyjne oraz fazy z wyraźnie podwyższonym, drażliwym lub nadmiernie pobudzonym nastrojem (mania bądź hipomania).

Nigdy nie leczyć jednocześnie fazy depresyjnej i euforyczno-maniakalnej

Dawna nazwa choroba maniakalno-depresyjna opisuje tę zmianę między różnymi biegunami nastroju.

Ważne jest rozróżnienie medyczne: zaburzenie afektywne dwubiegunowe to nie zaburzenie osobowości, lecz należy do zaburzeń afektywnych.

Poszczególne fazy choroby mogą znacznie różnić się pod względem nastroju, energii, snu, aktywności, myślenia i zachowania.

Faza depresyjna

Podczas epizodu depresyjnego mogą wystąpić między innymi:

• utrzymujące się obniżenie nastroju

• utrata zainteresowań i radości

• brak napędu

• silne wyczerpanie

• wycofanie społeczne

• problemy z koncentracją

• spowolnione myślenie

• zaburzenia snu

• wczesne poranne budzenie się lub zwiększona senność

• zmiany apetytu i masy ciała

• poczucie winy

• poczucie bezwartościowości

• beznadziejność

• lęki dotyczące przyszłości

W ciężkich epizodach depresyjnych mogą myśli samobójcze lub zamiary samobójcze wystąpić.

Faza maniakalna bądź euforyczna

Man mania to znacznie więcej niż tylko dobry nastrój lub zwiększona radość życia.

Typowe cechy mogą obejmować:

• nietypowo podwyższony lub euforyczny nastrój

• silna drażliwość

• znacznie zwiększony napęd

• wyjątkowo wysoka aktywność

• zmniejszona potrzeba snu

• silnie zwiększona pewność siebie

• idee wielkościowe

• silna potrzeba mówienia

• przyspieszone myślenie

• gonitwa myśli

• łatwa rozproszenie uwagi

• impulsywne decyzje

• nadmierne wydawanie pieniędzy

• ryzykowne decyzje biznesowe lub finansowe

• zwiększona aktywność seksualna

• ryzykowne zachowania

Osoby dotknięte chorobą odczuwają fazę maniakalną częściowo jako szczególnie produktywną lub przyjemną i nie dostrzegają jej chorobowego charakteru.

W ciężkiej manii mogą utrata kontaktu z rzeczywistością, urojenia lub inne objawy psychotyczne wystąpić.

Hipomania

Hipomania hipomania przypomina manię, jest jednak mniej nasilona.

Możliwe są:

• zwiększona energia

• zmniejszona potrzeba snu

• zwiększona gadatliwość

• zwiększona towarzyskość

• nietypowo dobry nastrój

• zwiększona produktywność

• większa impulsywność

Ponieważ osoby dotknięte chorobą czują się częściowo bardziej wydajne, hipomania nie zawsze jest postrzegana jako problematyczna.

Zaburzenie dwubiegunowe typu I i typu II

W przypadku zaburzenia dwubiegunowego typu I występuje co najmniej jeden wyraźny epizod maniakalny. Epizody depresyjne są częste, ale nie są konieczne do rozpoznania zaburzenia dwubiegunowego typu I.

W przypadku zaburzenia dwubiegunowego typu II występują epizody depresyjne i epizody hipomaniakalne, ale nie pełnoobjawowa mania.

Cechy mieszane – ważna osobliwość

Objawy depresyjne i maniakalne nie zawsze są całkowicie od siebie oddzielone.

Mogą wystąpić epizody z mieszanymi cechami występować. Na przykład jednocześnie mogą współistnieć obniżony nastrój i silne wewnętrzne pobudzenie, niepokój, gonitwa myśli lub zmniejszona potrzeba snu.

Takie stany mogą być szczególnie obciążające i wiązać się z podwyższonym ryzykiem zachowań impulsywnych lub autodestrukcyjnych.

Dokładne określenie aktualnej fazy

W przypadku zaburzenia afektywnego dwubiegunowego szczególnie ważna jest ocena, który biegun nastroju aktualnie dominuje.

Sygnatura objawowa epizodu depresyjnego zasadniczo różni się od sygnatury epizodu maniakalnego lub hipomaniakalnego.

Należy w szczególności uwzględnić:

• nastrój

• napęd

• aktywność

• potrzebę snu

• szybkość myślenia

• gadatliwość

• impulsywność

• zachowania ryzykowne

• lęk i wewnętrzny niepokój

• objawy psychotyczne

• myśli samobójcze

• dotychczasowy przebieg choroby

Leczenie zaburzenia afektywnego dwubiegunowego

Leczenie zależy od aktualnej fazy choroby, dotychczasowego przebiegu i ryzyka nawrotu.

W leczeniu długoterminowym można w zależności od sytuacji stosować między innymi:

• lit

• określone leki przeciwdrgawkowe lub stabilizatory nastroju

• określone atypowe leki przeciwpsychotyczne

• psychoterapię

• psychoedukację

• ustrukturyzowany rytm snu i czuwania

• profilaktykę nawrotów

Wybór różni się w zależności od tego, czy występuje ostra mania, depresja dwubiegunowa, objawy mieszane czy faza stabilna.

Leki przeciwdepresyjne w chorobie afektywnej dwubiegunowej

Depresja dwubiegunowa różni się pod względem terapeutycznym od zwykłej depresji jednobiegunowej.

Leki przeciwdepresyjne w chorobie afektywnej dwubiegunowej nie powinny być stosowane bezkrytycznie lub samodzielnie, ponieważ u niektórych pacjentów mogą sprzyjać aktywacji maniakalnej lub hipomaniakalnej albo destabilizacji przebiegu choroby.

Leczenie farmakologiczne należy zatem prowadzić pod opieką lekarską lub psychiatryczną.

Sen jako ważny sygnał ostrzegawczy

Zmiany snu mogą być wczesnym znakiem ostrzegawczym nowego epizodu.

W szczególności znacznie zmniejszona potrzeba snu bez odpowiedniego zmęczenia może wskazywać na rozpoczynającą się fazę maniakalną lub hipomaniakalną.

Odwrotnie, bezsenność, wczesne budzenie się lub nadmierna potrzeba snu mogą być częścią epizodu depresyjnego.

Możliwie stabilny rytm snu i czuwania jest zatem szczególnie ważny w chorobie afektywnej dwubiegunowej.

Indywidualna sygnatura objawowa

Choroba afektywna dwubiegunowa może przebiegać bardzo różnie u poszczególnych osób.

Ważne cechy indywidualne to na przykład:

• czas trwania i częstotliwość epizodów

• nasilenie depresji

• euforia lub przeważająca drażliwość podczas manii

• zmiany snu

• lęk

• niepokój

• agresywność

• impulsywność

• myśli wielkościowe

• objawy psychotyczne

• wahania sezonowe

• czynniki wyzwalające

• reakcja na dotychczasowe leczenie

Ta osobista sygnatura objawowa powinna być uwzględniana przy każdym leczeniu.

Homeopatia według dr. Banerjiego

W homeopatii według dr. Banerjiego przy różnych zaburzeniach psychicznych i towarzyszących dolegliwościach stosuje się ustalone homeopatyczne leki i potencje zgodnie z protokołami Banerji.

W przypadku objawów afektywnych dwubiegunowych należy szczególnie zwrócić uwagę na to, jaka faza lub sygnatura objawowa występuje aktualnie.

Objawy depresyjne i maniakalno-euforyczne stanowią odmienne konstelacje objawów i nie mogą być schematycznie traktowane jako jeden i ten sam obraz dolegliwości. W przypadku stanów mieszanych wymagana jest szczególnie staranna ocena psychiatryczna.

Nie ma naukowych dowodów na skuteczne leczenie lub stabilizację zaburzenia afektywnego dwubiegunowego za pomocą środków homeopatycznych. Środki homeopatyczne nie mogą zastępować ani opóźniać koniecznego leczenia psychiatrycznego, stabilizacji nastroju lub profilaktyki nawrotów.

Przepisane leki, takie jak lit, leki przeciwpsychotyczne, stabilizatory nastroju lub leki przeciwdepresyjne, powinny nie być samodzielnie odstawiane ani zmieniane.

Ważna wskazówka

W przypadku wyraźnej fazy maniakalnej z silną utratą kontroli, ryzykownymi zachowaniami, objawami psychotycznymi, brakiem snu przez dłuższy czas lub znacznym zagrożeniem dla siebie bądź innych konieczna jest szybka konsultacja psychiatryczna.

W przypadku fazy depresyjnej z myślami samobójczymi, zamiarami samobójczymi lub ostrym zagrożeniem dla siebie konieczna jest natychmiastowa pomoc profesjonalna bądź medyczna pomoc ratunkowa.

Informacje na tej stronie służą wyłącznie ogólnemu celowi informacyjnemu i nie zastępują porady lekarskiej, diagnozy ani leczenia.

Składniki: Aurum metallicum, Hyoscyamus, Stramonium