Wścieklizna (Rabies) – wirusowa choroba zakaźna układu nerwowego i zapobieganie powikłaniom neurologicznym "Wsparcie" homeopatia według dr. Banerjiego

Protokoły dr. Banerjiego

Wścieklizna (Rabies) – wirusowa choroba zakaźna układu nerwowego i zapobieganie powikłaniom neurologicznym

Wścieklizna Wścieklizna (Rabies) jest ciężką chorobą zakaźną ośrodkowego układu nerwowego, wywoływaną przez wirusy wścieklizny lub inne lyssawirusy. Do zakażenia dochodzi przede wszystkim przez ślinę zakażonego ssaka, w szczególności przez pogryzienia.

Wścieklizna należy do najgroźniejszych znanych chorób zakaźnych: Gdy pojawią się typowe objawy kliniczne, choroba przebiega niemal zawsze śmiertelnie. Jednocześnie wybuchowi choroby można bardzo skutecznie zapobiec poprzez odpowiednio wcześnie przeprowadzoną profilaktykę poekspozycyjną po możliwym kontakcie.

Drogi zakażenia

Wirus może być przenoszony w szczególności przez:

• pogryzienia przez zakażone zwierzęta

• zadrapania z zakaźną śliną

• kontakt śliny z otwartymi ranami

• kontakt śliny z błonami śluzowymi jamy ustnej, nosa lub oczu

Samo dotknięcie zwierzęcia lub kontakt śliny z nieuszkodzoną skórą zazwyczaj nie stanowi natomiast odpowiedniej ekspozycji na wściekliznę.

Które zwierzęta mogą przenosić wściekliznę?

Zasadniczo zakażone ssaki mogą przenosić wściekliznę.

W zależności od regionu szczególne znaczenie mają:

• psy

• nietoperze

• lisy

• szopy pracze

• szakale

• inne dzikie zwierzęta

Rzeczywiste ryzyko zależy w dużym stopniu od danego kraju, gatunku zwierzęcia i konkretnej ekspozycji.

Okres inkubacji

Po zakażeniu może upłynąć od kilku tygodni do kilku miesięcy, zanim pojawią się pierwsze dolegliwości. W wyjątkowych przypadkach możliwe są krótsze lub znacznie dłuższe okresy inkubacji.

Wirus przemieszcza się z miejsca wniknięcia przez nerwy obwodowe do ośrodkowego układu nerwowego.

Pierwsze objawy

Na początku mogą wystąpić niespecyficzne dolegliwości:

• gorączka

• bóle głowy

• zmęczenie

• ogólne złe samopoczucie

• nudności

• ból lub nietypowe odczucia w pierwotnym miejscu pogryzienia

• mrowienie, pieczenie lub świąd w okolicy rany

W dalszym przebiegu rozwijają się objawy neurologiczne.

Wścieklizna encephaliczna

W klasycznej postaci mogą wystąpić:

• silny niepokój

• stany lękowe

• dezorientacja

• halucynacje

• zaburzenia połykania

• skurcze mięśni

• napady drgawkowe

• narastające zaburzenia świadomości

Charakterystyczna może być hydrofobia . Wówczas próby połykania, a nawet sam widok lub podanie płynu, prowadzą do bolesnych skurczów gardła i krtani.

Może również wystąpić nasilona reakcja na przeciąg (aerofobia).

Wścieklizna porażenna

Inną postacią przebiegu jest wścieklizna porażenna.

. Wówczas na pierwszy plan wysuwają się narastające wiotkie porażenia. Ta postać może klinicznie częściowo przypominać zespół Guillaina-Barrégo (GBS) .

Mogą wystąpić:

• osłabienie mięśni

• wstępujące porażenia

• utrata odruchów

• zaburzenia połykania

• porażenie oddechowe

Taka symptomatologia wymaga natychmiastowej diagnostyki neurologicznej i intensywnej terapii.

Zespół Guillaina-Barrégo – ważne różnicowanie

Zespół Guillaina-Barrégo nie jest chorobą wścieklizny i nie jest wywoływany przez wirus wścieklizny jako typowa przyczyna.

GBS to rzadka ostra choroba autoimmunologiczna obwodowego układu nerwowego, która często występuje po przebytej infekcji.

Typowe objawy to:

• postępujące osłabienie mięśni

• często rozpoczynające się w nogach

• wstępujące porażenia

• osłabione lub nieobecne odruchy

• mrowienie lub inne zaburzenia czucia

• ewentualnie porażenie mięśni twarzy

• zaburzenia połykania

• w ciężkich przypadkach porażenie mięśni oddechowych

Postać porażenna wścieklizny może powodować podobny obraz neurologiczny, dlatego dokładny wywiad – w szczególności możliwy kontakt ze zwierzęciem – może mieć kluczowe znaczenie.

Zapobieganie po możliwym kontakcie z wścieklizną

Najważniejszym działaniem w przypadku wścieklizny jest zapobieganie wystąpieniu choroby.

Po możliwym kontakcie ranę należy niezwłocznie i dokładnie przemyć oraz przepłukać wodą z mydłem . Dodatkowo można zastosować odpowiednie antysetyczne zaopatrzenie rany.

Następnie należy jak najszybciej poddać się ocenie medycznej, czy konieczna jest profilaktyka poekspozycyjna wścieklizny (PEP) .

Profilaktyka poekspozycyjna

W zależności od rodzaju ekspozycji i wcześniejszego statusu szczepienia leczenie może obejmować:

• staranną pielęgnację rany

• szczepienie przeciw wściekliźnie według ustalonego schematu szczepień

• u osób wcześniej niewystarczająco zaszczepionych i przy odpowiedniej ekspozycji dodatkowo immunoglobulinę przeciw wściekliźnie

Immunoglobulinę wstrzykuje się, w miarę możliwości anatomicznych, do rany lub wokół niej.

Profilaktyki poekspozycyjnej przy odpowiednim wskazaniu nie należy odkładać.

Profilaktyczne szczepienie przeciw wściekliźnie

Szczepienie przed możliwym kontaktem może być uzasadnione lub zalecane u osób o zwiększonym ryzyku ekspozycji, na przykład:

• w przypadku niektórych podróży do regionów ryzyka wścieklizny

• w przypadku dłuższych pobytów z ograniczonym dostępem do opieki medycznej

• w przypadku zawodowego kontaktu z potencjalnie zakażonymi zwierzętami lub lyssawirusami

• w przypadku niektórych czynności z udziałem nietoperzy

Nawet po pełnym szczepieniu profilaktycznym po istotnym kontakcie ze zwierzęciem konieczna jest ocena medyczna i zazwyczaj szczepienie poekspozycyjne . Schemat leczenia różni się jednak od stosowanego u osób nieszczepionych.

Szczepienie przeciw wściekliźnie a zespół Guillaina-Barrégo

Zespół Guillaina-Barrégo nie jest typowym ani częstym następstwem nowoczesnych szczepionek przeciw wściekliźnie. Zdarzenia neurologiczne po szczepieniach są ogólnie rzadkie i wymagają indywidualnej oceny medycznej.

Kluczowa jest ocena ryzyka: w przypadku rzeczywistej ekspozycji na wściekliznę ryzyko nieleczonego zakażenia wścieklizną jest niezwykle wysokie, ponieważ klinicznie rozwinięta wścieklizna przebiega niemal zawsze śmiertelnie.

Medycznie koniecznej profilaktyki poekspozycyjnej wścieklizny nie należy zatem samodzielnie pomijać ani opóźniać z obawy przed zespołem Guillaina-Barrégo.

Brak profilaktycznego leczenia GBS środkami przeciw wściekliźnie

W przypadku zespołu Guillaina-Barrégo nie istnieje po ukąszeniu przez zwierzę żadne specjalne leczenie zapobiegawcze w rozumieniu „profilaktyki GBS”. Po możliwym kontakcie z wirusem wścieklizny na pierwszym planie znajduje się zapobieganie zakażeniu wścieklizną poprzez prawidłowe zaopatrzenie rany oraz w razie potrzeby szczepienie i immunoglobulina .

Jeżeli następnie pojawią się narastające osłabienie mięśni, objawy porażenne, trudności w połykaniu lub problemy z oddychaniem, konieczna jest natychmiastowa diagnostyka neurologiczna.

Homeopatia według dr. Banerjiego

W homeopatii według dr. Banerjiego w przypadku różnych dolegliwości po urazach spowodowanych przez zwierzęta oraz przy objawach neurologicznych stosuje się określone leki homeopatyczne i potencje zgodnie z protokołami Banerjiego.

Nie ma naukowych dowodów na niezawodne zapobieganie wściekliźnie lub jej leczenie za pomocą środków homeopatycznych. Podobnie nie udowodniono naukowo zapobiegania zespołowi Guillaina-Barrégo za pomocą środków homeopatycznych.

W przypadku możliwej ekspozycji na wściekliznę preparaty homeopatyczne w szczególności nie mogą zastąpić ani szczepienia przeciw wściekliźnie, ani ewentualnie wymaganej immunoglobuliny przeciw wściekliźnie. Profilaktyki poekspozycyjnej nie wolno opóźniać.

Ważna wskazówka

Po ugryzieniu lub zadrapaniu przez zwierzę, które może być zakażone wścieklizną, względnie po istotnym kontakcie z nietoperzem należy natychmiast dokładnie oczyścić dotknięte miejsce i niezwłocznie zasięgnąć porady lekarskiej.

Nie należy czekać, czy pojawią się objawy. Gdy wścieklizna już się klinicznie ujawni, praktycznie nie ma już niezawodnych możliwości wyleczenia.

W przypadku nowo pojawiającego się osłabienia mięśni, wstępujących porażeń, trudności w połykaniu lub problemów z oddychaniem również natychmiast wymagana jest pomoc medyczna.

Informacje na tej stronie służą wyłącznie ogólnemu celowi informacyjnemu i nie zastępują porady lekarskiej, diagnozy ani leczenia.

Składniki: Stramonium, Arsenicum album, Hydrophobium