Poliomyelitis (choroba Heinego-Medina, polio) – infekcja wirusowa z możliwym uszkodzeniem układu nerwowego „Wsparcie” homeopatia według dr. Banerjiego

Protokoły dr. Banerjiego

Poliomyelitis (choroba Heinego-Medina, polio) – infekcja wirusowa z możliwym uszkodzeniem układu nerwowego

Poliomyelitis Poliomyelitis, nazywana również polio lub chorobą Heinego-Medina , jest wysoce zakaźną chorobą zakaźną wywoływaną przez wirusy polio . Mimo nazwy „choroba Heinego-Medina” mogą się nią zarazić również młodzież i dorośli.

Większość zakażeń przebiega bez typowych objawów porażennych. W niewielkiej części przypadków wirus atakuje jednak ośrodkowy układ nerwowy i może uszkodzić neurony ruchowe w rdzeniu kręgowym i pniu mózgu. W wyniku tego mogą powstać porażenia wiotkie, które częściowo utrzymują się na stałe.

Czynnik wywołujący

Wirusy polio należą do grupy enterowirusów.

Historycznie wyróżnia się trzy typy dzikiego wirusa polio:

• Poliowirus typu 1

• Poliowirus typu 2

• Poliowirus typu 3

Dzikie typy poliowirusa 2 i 3 uznaje się za wyeliminowane. Dzikiego poliowirusa typu 1 nadal nie udało się całkowicie wyeliminować na całym świecie.

Oprócz dzikich poliowirusów w regionach o niewystarczającym odsetku szczepień mogą występować również krążące poliowirusy pochodzące od szczepionki .

Przenoszenie

Poliowirusy namnażają się najpierw w gardle, a zwłaszcza w jelitach.

Do zakażenia dochodzi głównie drogą fekalno-oralną, na przykład przez:

• zanieczyszczone ręce

• skażoną wodę

• zanieczyszczoną żywność

• bliski kontakt z zakażonymi osobami

Zakażeni ludzie mogą wydalać wirusa i przekazywać go dalej, nawet jeśli sami nie mają wyraźnych dolegliwości.

Zakażenie bezobjawowe

Duża część zakażeń poliowirusem nie powoduje żadnych rozpoznawalnych objawów.

Ma to znaczenie epidemiologiczne, ponieważ wirus może być mimo to przekazywany dalej.

Łagodny przebieg choroby

U części chorych występują niespecyficzne dolegliwości, na przykład:

• gorączka

• zmęczenie

• bóle głowy

• bóle gardła

• nudności i wymioty

• dolegliwości brzuszne

• bóle mięśni i stawów

Dolegliwości te mogą początkowo przypominać zwykłą infekcję wirusową.

Poliomyelitis nieparalityczna

Jeśli zajęty jest układ nerwowy, może rozwinąć się aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych .

Możliwe dolegliwości to:

• silne bóle głowy

• sztywność karku

• bóle pleców

• bóle mięśni

• nadwrażliwość na światło

• gorączka

Zajęcie układu nerwowego wymaga szybkiej diagnostyki medycznej.

Poliomyelitis paralityczna

W rzadkich przypadkach dochodzi do uszkodzenia neuronów ruchowych i powstają ostre porażenia wiotkie.

Charakterystyczne mogą być:

• nagle pojawiająca się osłabienie mięśni

• porażenie wiotkie

• osłabione lub nieobecne odruchy

• często asymetryczne rozmieszczenie

• bóle mięśni

• zachowana czucie mimo porażenia ruchowego

Szczególnie często mogą być zajęte nogi, zasadniczo możliwe są jednak również ramiona i inne grupy mięśni.

Poliomyelitis opuszkowa

Szczególnie niebezpieczne jest zajęcie pnia mózgu.

Mogą wtedy być zajęte nerwy kontrolujące ważne funkcje.

Możliwe następstwa to:

• zaburzenia połykania

• zaburzenia mowy

• problemy z oddychaniem

• zaburzenia mięśni oddechowych

• problemy z krążeniem

Zajęcie mięśni oddechowych może zagrażać życiu i wymagać wentylacji mechanicznej.

Historyczny „żelazny płuco”

Przed wprowadzeniem nowoczesnych metod wentylacji pacjentów z ciężkim porażeniem mięśni oddechowych leczono częściowo w tak zwanym żelaznym płucu .

To urządzenie do wentylacji podciśnieniowej stało się znanym symbolem ciężkich epidemii poliomyelitis w XX wieku.

Trwałe porażenia

Powrót do zdrowia po porażennej poliomyelitis przebiega różnie.

Część siły mięśniowej może z czasem powrócić. W przypadku znacznego uszkodzenia komórek nerwowych ruchowych mogą jednak pozostać trwałe następstwa, na przykład:

• osłabienie mięśni

• zanik mięśni

• porażenia

• zniekształcenia

• ograniczenia ruchomości

• przewlekłe bóle

• ograniczenia w chodzeniu

Fizjoterapia i rehabilitacja odgrywają ważną rolę w przypadku utrzymujących się zaburzeń czynnościowych.

Zespół post-polio

Dziesięciolecia po przebytej porażennej poliomyelitis u niektórych osób mogą ponownie lub w coraz większym nasileniu pojawić się dolegliwości.

Określa się to jako zespół post-polio .

Możliwe objawy to:

• nowe lub nasilające się osłabienie mięśni

• znaczna męczliwość

• bóle mięśni

• bóle stawów

• zanik mięśni

• zmniejszona wydolność fizyczna

• niekiedy problemy z połykaniem lub oddychaniem

Nie jest to ponowne zakażenie poliowirusem, lecz późne następstwa wcześniejszego uszkodzenia układu nerwowo-mięśniowego.

Diagnoza

W przypadku podejrzenia poliomyelitis konieczna jest szybka diagnostyka neurologiczna i infekcjologiczna oraz ukierunkowane wykrycie czynnika chorobotwórczego.

W zależności od sytuacji można zbadać:

• próbki kału

• wymazy z gardła

• krew

• płyn mózgowo-rdzeniowy

• inne badania neurologiczne

Bezpośrednie wykrycie i dokładne typowanie poliowirusa ma duże znaczenie również ze względu na ochronę zdrowia publicznego.

Leczenie

Nie jest dostępna swoista terapia przeciwwirusowa, która w sposób niezawodny eliminowałaby zakażenie poliowirusem.

Leczenie zależy od obrazu choroby i może obejmować:

• monitorowanie oddychania

• leczenie intensywne

• wentylację mechaniczną w przypadku porażenia mięśni oddechowych

• leczenie bólu

• fizjoterapię

• terapię zajęciową

• rehabilitację

• ortopedyczne środki pomocnicze

W przypadku ostrego porażenia na pierwszym planie znajduje się stabilizacja funkcji życiowych.

Szczepienie przeciwko poliomyelitis

Najważniejszym środkiem ochronnym jest szczepienie przeciwko polio.

Dzięki ogólnoświatowym programom szczepień udało się w większości krajów w znacznym stopniu wyeliminować poliomyelitis.

Wystarczająca ochrona poszczepienna jest jednak nadal ważna, ponieważ poliowirusy nie zostały jeszcze całkowicie wyeliminowane na świecie, a przypadki zawleczone lub ogniska choroby pozostają możliwe.

W zależności od kraju i programu szczepień stosuje się różne szczepionki przeciwko polio lub strategie szczepień.

Polio nie zostało jeszcze wyeliminowane na całym świecie

Ogólnoświatowe programy szczepień mają na celu całkowite wyeliminowanie poliomyelitis.

Dopóki jednak wirusy polio nadal krążą, istnieje ryzyko nowych łańcuchów zakażeń, szczególnie w regionach o niskim wskaźniku szczepień. Podróże międzynarodowe mogą umożliwić zawleczenie wirusa również do regionów wcześniej wolnych od polio.

Homeopatia według dr. Banerjiego

W homeopatii według dr. Banerjiego w przypadku różnych dolegliwości neurologicznych, osłabienia mięśni i objawów porażennych stosuje się określone środki homeopatyczne i potencje zgodnie z protokołami Banerjiego.

Nie ma naukowych dowodów na to, że środki homeopatyczne w sposób niezawodny eliminują wirusa polio, zapobiegają porażennej poliomyelitis lub przywracają już zniszczone komórki nerwów ruchowych.

Środki homeopatyczne nie zastępują w szczególności szczepienia ochronnego przeciwko polio i nie mogą zastępować ani opóźniać koniecznego leczenia intensywnej terapii, neurologicznego lub rehabilitacyjnego.

Ważna wskazówka

Nagle występujące wiotkie osłabienie mięśni lub porażenie, szczególnie w połączeniu z gorączką, silnym bólem mięśni lub pleców, zaburzeniami połykania lub problemami z oddychaniem, wymaga natychmiastowej konsultacji medycznej.

W przypadku zaburzeń oddychania lub połykania mamy do czynienia z nagłym wypadkiem medycznym.

Informacje na tej stronie służą wyłącznie celom informacyjnym i nie zastępują porady lekarskiej, diagnozy ani leczenia.

Składniki: Calc. phosphorica, Cuprum met., Symphytum off., Hypericum perf., Calcarea phosphor, Lachesis mut., Ledum palustre