Hondsdolheid (Rabies) – virale infectieziekte van het zenuwstelsel en preventie van neurologische complicaties "Ondersteuning" homeopathie volgens Dr. Banerji

Dr. Banerji-protocollen

Hondsdolheid (Rabies) – virale infectieziekte van het zenuwstelsel en preventie van neurologische complicaties

De hondsdolheid (Rabies) is een ernstige infectieziekte van het centrale zenuwstelsel, veroorzaakt door rabiësvirussen respectievelijk andere lyssavirussen. De overdracht vindt overwegend plaats via het speeksel van een geïnfecteerd zoogdier, in het bijzonder door bijtwonden.

Hondsdolheid behoort tot de gevaarlijkste bekende infectieziekten: Zodra typische klinische symptomen optreden, verloopt de ziekte vrijwel altijd dodelijk. Tegelijkertijd kan de uitbraak door een tijdig uitgevoerde postexpositieprofylaxe na een mogelijk contact zeer betrouwbaar worden voorkomen.

Overdracht

Het virus kan met name worden overgedragen door:

• beten van geïnfecteerde dieren

• krasverwondingen met infectieus speeksel

• speekselcontact met open wonden

• speekselcontact met slijmvliezen van mond, neus of ogen

Een aanraking van een dier of speekselcontact met onbeschadigde huid vormt daarentegen normaliter geen overeenkomstige rabiësexpositie.

Welke dieren kunnen hondsdolheid overdragen?

In principe kunnen geïnfecteerde zoogdieren hondsdolheid overdragen.

Afhankelijk van de regio zijn met name relevant:

• honden

• vleermuizen

• vossen

• wasberen

• jakhalzen

• andere wilde dieren

Het werkelijke risico hangt sterk af van het betreffende land, de diersoort en de concrete expositie.

Incubatietijd

Na een infectie kan het weken tot maanden duren voordat de eerste klachten optreden. In uitzonderlijke gevallen zijn kortere of aanzienlijk langere incubatietijden mogelijk.

Het virus bereikt vanaf de intreeplaats via perifere zenuwen het centrale zenuwstelsel.

Eerste symptomen

In het begin kunnen aspecifieke klachten optreden:

• koorts

• hoofdpijn

• vermoeidheid

• algemeen ziektegevoel

• misselijkheid

• pijn of ongewone gewaarwordingen op de oorspronkelijke bijtplaats

• tintelingen, branderigheid of jeuk in het gebied van de wond

Neurologische symptomen ontwikkelen zich in het verdere verloop.

Encefalitische hondsdolheid

Bij de klassieke vorm kunnen optreden:

• sterke onrust

• angsttoestanden

• verwardheid

• hallucinaties

• slikstoornissen

• spierkrampen

• convulsies

• toenemende bewustzijnsstoornissen

Kenmerkend kan een hydrofobie zijn. Daarbij leiden slikpogingen respectievelijk alleen al het zien of aanbieden van vloeistof tot pijnlijke slik- en keelkrampen.

Ook een uitgesproken reactie op luchtstroming (aerofobie) kan optreden.

Paralytische hondsdolheid

Een andere verloopvorm is de paralytische rabiës.

Daarbij staan toenemend slappe verlammingen op de voorgrond. Deze vorm kan klinisch deels lijken op een syndroom van Guillain-Barré (GBS) .

Er kunnen optreden:

• spierzwakte

• opstijgende verlammingen

• reflexverlies

• slikstoornissen

• ademhalingsverlamming

Een dergelijke symptomatologie vereist een onmiddellijke neurologische en intensieve-medische beoordeling.

Syndroom van Guillain-Barré – belangrijke afbakening

Het syndroom van Guillain-Barré is geen hondsdolheidsziekte en wordt niet door het rabiësvirus als typische oorzaak veroorzaakt.

GBS is een zeldzame acute immuungemedieerde aandoening van het perifere zenuwstelsel die vaak optreedt na een voorafgaande infectie.

Typisch zijn:

• toenemende spierzwakte

• vaak beginnend in de benen

• opstijgende verlammingsverschijnselen

• verminderde of afwezige reflexen

• tintelingen of andere sensibiliteitsstoornissen

• eventueel gezichtsverlamming

• slikstoornissen

• in ernstige gevallen ademhalingsverlamming

De paralytische vorm van hondsdolheid kan een vergelijkbaar neurologisch beeld veroorzaken, daarom kan de nauwkeurige voorgeschiedenis – in het bijzonder een mogelijk diercontact – doorslaggevend zijn.

Preventie na een mogelijk contact met hondsdolheid

De belangrijkste maatregel bij hondsdolheid is de preventie vóór het optreden van de ziekte.

Na een mogelijk contact moet de wond onverwijld en grondig met water en zeep worden gereinigd en gespoeld. Een geschikte antiseptische wondbehandeling kan aanvullend plaatsvinden.

Vervolgens moet zo snel mogelijk medisch worden beoordeeld of een postexpositieprofylaxe tegen hondsdolheid (PEP) noodzakelijk is.

Postexpositieprofylaxe

Afhankelijk van de aard van de expositie en de voorafgaande vaccinatiestatus kan de behandeling omvatten:

• zorgvuldige wondverzorging

• vaccinatie tegen hondsdolheid volgens een vastgesteld vaccinatieschema

• bij personen die eerder niet voldoende gevaccineerd zijn en bij een overeenkomstige expositie aanvullend immunoglobuline tegen hondsdolheid

Het immunoglobuline wordt, voor zover anatomisch mogelijk, in of rond de wond geïnfiltreerd.

Een postexpositieprofylaxe mag bij een overeenkomstige indicatie niet worden uitgesteld.

Preventieve vaccinatie tegen hondsdolheid

Een vaccinatie vóór een mogelijk contact kan voor personen met een verhoogd expositierisico zinvol of aanbevolen zijn, bijvoorbeeld:

• bij bepaalde reizen naar risicogebieden voor hondsdolheid

• bij langere verblijven met beperkte toegang tot medische zorg

• bij beroepsmatig contact met mogelijk geïnfecteerde dieren of lyssavirussen

• bij bepaalde werkzaamheden met vleermuizen

Ook na een volledige preventieve vaccinatie is na een relevant diercontact een medische beoordeling en gewoonlijk een postexpositievaccinatie noodzakelijk. Het behandelschema verschilt echter van dat bij niet-gevaccineerde personen.

Vaccinatie tegen hondsdolheid en het Guillain-Barré-syndroom

Een Guillain-Barré-syndroom is geen typisch of frequent gevolg van moderne vaccins tegen hondsdolheid. Neurologische gebeurtenissen na vaccinaties zijn over het geheel genomen zeldzaam en moeten individueel medisch worden beoordeeld.

Beslissend is de risicoafweging: bij een daadwerkelijke expositie aan hondsdolheid is het gevaar van een onbehandelde rabiësinfectie buitengewoon hoog, aangezien een klinisch uitgebroken hondsdolheid vrijwel altijd dodelijk verloopt.

Een medisch noodzakelijke postexpositieprofylaxe tegen hondsdolheid mag daarom niet uit angst voor een Guillain-Barré-syndroom zelfstandig worden nagelaten of uitgesteld.

Geen preventieve behandeling van GBS met middelen tegen hondsdolheid

Voor het Guillain-Barré-syndroom bestaat er na een dierenbeet geen specifieke preventieve behandeling in de zin van een 'GBS-profylaxe'. Na een mogelijk rabiëscontact staat de voorkoming van rabiësinfectie door correcte wondverzorging en indien nodig vaccinatie en immunoglobuline op de voorgrond.

Treden daarna toenemende spierzwakte, verlammingsverschijnselen, slik- of ademhalingsproblemen op, dan is een onmiddellijke neurologische beoordeling noodzakelijk.

Homeopathie volgens Dr. Banerji

In de homeopathie volgens Dr. Banerji worden bij uiteenlopende klachten na dierverwondingen en bij neurologische symptomen vastgestelde homeopathische geneesmiddelen en potenties volgens de Banerji-protocollen ingezet.

Een betrouwbare preventie of behandeling van rabiës met homeopathische middelen is wetenschappelijk niet bewezen. Evenmin is een preventie van een Guillain-Barré-syndroom met homeopathische middelen wetenschappelijk aangetoond.

Bij mogelijke rabiësexpositie kunnen homeopathische preparaten met name noch de rabiësvaccinatie noch het indien nodig vereiste rabiës-immunoglobuline vervangen. Een postexpositieprofylaxe mag niet worden uitgesteld.

Belangrijke aanwijzing

Na een beet of kras van een mogelijk met rabiës besmet dier of na relevant contact met een vleermuis moet de getroffen plek onmiddellijk grondig worden gereinigd en direct medisch worden beoordeeld.

Men moet niet afwachten of symptomen optreden. Zodra een rabiësziekte klinisch is uitgebroken, bestaan er vrijwel geen betrouwbare genezingsmogelijkheden meer.

Bij nieuw optredende spierzwakte, opstijgende verlammingen, slikklachten of ademhalingsproblemen is eveneens onmiddellijk medische hulp vereist.

De informatie op deze pagina dient uitsluitend voor algemene informatie en vervangt geen medisch advies, diagnose of behandeling.

Ingrediënten: Stramonium, Arsenicum album, Hydrophobium