Hyperparathyreoïdie – overfunctie van de bijschildklieren "ondersteuning" homeopathie volgens Dr. Banerji

Dr. Banerji-protocollen

Hyperparathyreoïdie – overfunctie van de bijschildklieren

De hyperparathyreoïdie is een hormonale aandoening waarbij de bijschildklieren (epitheelkliertjes) te veel parathormoon (PTH) produceren.

Parathormoon speelt een centrale rol bij de regulatie van de Calcium- en fosfaathuishouding. Een langdurig verhoogd parathormoongehalte kan met name botten, nieren en de mineraalstofwisseling aantasten.

Hoe ontstaat een hyperparathyreoïdie?

Er worden verschillende vormen onderscheiden:

• Primaire hyperparathyreoïdie: De oorzaak ligt direct in de bijschildklieren. Vaak is er sprake van een goedaardig adenoom van een bijschildklier, minder vaak van een vergroting van meerdere klieren.

• Secundaire hyperparathyreoïdie: De bijschildklieren produceren meer PTH als reactie op een langdurig bestaand calciumtekort respectievelijk een stoornis van de calcium-fosfaatstofwisseling. Een veelvoorkomende oorzaak is een chronische nierziekte; ook een uitgesproken vitamine-D-tekort kan een rol spelen.

• Tertiaire hyperparathyreoïdie: Na een langdurig bestaande secundaire hyperparathyreoïdie kunnen de bijschildklieren in toenemende mate onafhankelijk PTH produceren.

Welke gevolgen heeft te veel parathormoon?

Bij primaire hyperparathyreoïdie leidt de verhoogde PTH-werking vaak tot een verhoogd calciumgehalte in het bloed (hypercalciëmie). Tegelijkertijd kan er meer calcium uit de botten vrijkomen.

Mogelijke gevolgen zijn:

• Osteoporose en verminderde botsterkte

• Bot- en gewrichtsklachten

• Nierstenen

• verhoogde urineproductie en sterke dorst

• vermoeidheid en spierzwakte

• obstipatie en andere maag-darmklachten

• concentratie- en prestatiestoornissen

• bij uitgesproken hypercalciëmie hartritmestoornissen en neurologische klachten

Veel betrokkenen hebben echter aanvankelijk geen of slechts geringe klachten.

botveranderingen – osteitis fibrosa cystica

Bij een ernstige, langer bestaande hyperparathyreoïdie kunnen uitgesproken veranderingen van het bot ontstaan. Deze worden aangeduid als osteitis fibrosa cystica aangeduid.

Historisch wordt hiervoor ook de benaming Osteodystrophia fibrosa generalisata von Recklinghausen gebruikt. Deze aandoening mag niet worden verward met de eveneens als Morbus von Recklinghausen aangeduide neurofibromatose type 1.

Diagnose

Voor de diagnose zijn met name de volgende laboratoriumwaarden belangrijk:

• Parathormoon (PTH)

• Calcium

• Fosfaat

• Vitamine D

• Nierfunctie

Afhankelijk van de bevindingen kunnen aanvullend onderzoeken van de botdichtheid, de nieren en beeldvormende onderzoeken van de bijschildklieren worden uitgevoerd.

Behandeling

De behandeling is afhankelijk van de oorzaak. Bij primaire hyperparathyreoïdie kan met name bij overeenkomstige bevindingen een operatieve verwijdering van de aangedane bijschildklier noodzakelijk zijn.

Bij secundaire hyperparathyreoïdie staat de behandeling van de onderliggende stoornis van het calcium-, fosfaat- en vitamine-D-metabolisme respectievelijk de nierziekte op de voorgrond.

Homeopathie volgens Dr. Banerji

In de homeopathie volgens Dr. Banerji worden voor verschillende ziekte- en klachtenbeelden vastgestelde homeopathische geneesmiddelen en potenties volgens de Banerji-protocollen ingezet.

Een betrouwbare normalisering van een pathologisch verhoogd parathormoon- of calciumgehalte respectievelijk de behandeling van een bijschildklieradenoom door homeopathische middelen is wetenschappelijk niet bewezen. Een noodzakelijke endocrinologische diagnostiek en behandeling mag daarom niet worden vervangen of vertraagd.

Belangrijke aanwijzing

Duidelijk verhoogde calciumwaarden kunnen met name bij ernstige zwakte, braken, uitdroging, verwardheid, bewustzijnsstoornissen of hartritmestoornissen een medisch noodgeval vormen.

De informatie op deze pagina dient uitsluitend ter algemene informatie en vervangt geen medisch advies, diagnose of behandeling.

Ingrediënten: Bromum, Iodum, Crataegus